Regie: Taylor Sheridan | Duur: 107 minuten | Taal: Engels | Kijkwijzer: 16 jaar 

Camera

Sensationeel was de bijdrage van Taylor Sheridan aan Sicario (2015) en Hell or High Water (2016). Beide prijswinnende misdaaddrama’s waarvoor hij het scenario schreef. En voor Wind River, zijn tweede film als regisseur, klom hij opnieuw in de pen. “Als ik boos word, begin ik te schrijven.”

Wind River speelt zich af in het gelijknamige indianenreservaat in Wyoming. Hoofdpersoon is de doorgewinterde jachtopziener Cory Lambert (Jeremy Renner) die op een dag het bevroren lijk van een tienermeisje vindt. De FBI zet hierop de onervaren agente Jane Banner (Elizabeth Olsen) op de zaak. Eenmaal ter plekke stelt ze vast dat er sprake is van moord, en opent ze samen met Cory de jacht op de daders.

Wind River is het slotstuk van Sheridans frontier-drieluik. Drie films die zich situeren in een wetteloos stuk niemandsland. “Hier overleef je of geef je het op”, zegt Cory, wiens vondst in de sneeuw een wond openrijt. Jeremy Renner, wat een acteur. Waaghals in The Hurt Locker (2008), wetenschapper in Arrival (2016) en nu, blijkens zijn verdrietige mimiek, een geamputeerde ziel. Maar opmerkelijk genoeg ook de zachtheid zelve. Sterk hoe hij die twee eigenschappen verenigt. Mooi is ook de groeiende band tussen hem en Jane. De stadse dame (een kranige Olsen) beseft nauwelijks in welke beerput ze terecht is gekomen. Maar net als FBI-agente Kate in Sicario recht ze de rug en toont ze zich een professional.

Wind River grijpt je aan, is mooi gefilmd, maar overweldigt minder dan Sicario en Hell or High Water. Dat is niet zozeer te wijten aan het plot, als wel aan twee andere zaken: de gemiddelde shotlengte houdt niet over (veel cuts, dus veel onrust) en de soundtrack stelt nogal teleur. Ja, het menselijk lijden in het godvergeten reservaat is onmiskenbaar. Maar opdat drama echt door merg en been gaat, moet de muziek van een zwaarder kaliber zijn.

Misdaadthrillers als eyeopeners voor maatschappelijke misère. Met het harde Wind River kaart Sheridan de problematiek aan van de als paria’s levende indianen. “Als er een inheems-Amerikaanse vrouw verdwijnt, wordt dat niet geregistreerd”, is de onthutsende mededeling aan het eind van de film. Inderdaad om woedend van te worden.

 Regie: David F. Sandberg | Duur: 109 minuten | Taal: Engels | Kijkwijzer: 16 jaar 

Camera

Annabelle: Creation speelt zich af voor de gebeurtenissen in de film Annabelle (2014), de spin-off van The Conjuring uit 2013 van James Wan. De prequel scoort aanzienlijk beter dan zijn nauwelijks om aan te gluren voorganger. Een wisseling van de wacht zou mede de oorzaak kunnen zijn: niet John R. Leonetti maar de Zweed David F. Sandberg is de regisseur van dienst.

Twaalf jaar na de tragische dood van hun dochtertje stellen een poppenmaker en zijn vrouw hun huis open voor een non en een aantal meisjes uit het plaatselijke weeshuis dat zijn deuren sluit. Al snel krijgen ze te maken met Annabelle, de bezeten creatie van de poppenmaker.

De film is nog geen vijf minuten oud, of de eerste hartverzakking is al een feit. Maar het echte gebibber begint als een van de meisjes Annabelle uit een kast bevrijdt. Tja, dan heb je de poppen aan het dansen. Deuren die vanzelf dichtslaan, piep- en kraakgeluiden, flikkerende lampen; het klassieke horrorrepertoire wordt weer kwistig aangeboord. Daarbij beweegt de camera lekker loom door het afgelegen boerenhuis, en zijn de kadrering en belichting feilloos.

Zeer goed is het optreden van Talitha Bateman als Janice, die vanwege polio slecht ter been is. Het brave kind valt buiten de groep, maar heeft in Linda (Lulu Wilson) een solidair maatje. De nieuwsgierige Janice is de eerste die onraad ruikt in het huis en op onderzoek gaat. Dat komt de jonge dame duur te staan, ondanks dat het overigens niet de pop zelf is die haar het leven zuur maakt. Wie dan wel de bron van alle terreur is? Nou, hadden de poppenmaker en zijn vrouw maar nooit hogere machten aangeroepen.

Met Annabelle: Creation, de vierde film in The Conjuring-reeks, bevestigt Sandberg dat zijn prima speelfilmdebuut Lights Out (2016) geen toevalstreffer was. Weliswaar is het aantal schrikeffecten op den duur niet meer te tellen en treedt hierdoor enige mate van verzadiging op, maar voor de rest is de film een hartig griezelhapje dat niet te versmaden is.

 Regie: Pedro Almodóvar | Duur: 99 minuten | Taal: Spaans | Kijkwijzer: 6 jaar

Camera

Daags voordat hoofdpersoon Julieta (Emma Suárez) met haar geliefde Lorenzo naar Portugal verkast, komt ze in haar woonplaats Madrid Beatriz tegen, ooit de hartsvriendin van haar dochter Antía. Beatriz vertelt haar dat ze Antía in Noord-Italië is tegengekomen. Dat nieuws hakt er flink in bij Julieta die al 12 jaar niets meer van haar enige kind heeft vernomen. Hierop besluit ze een openhartige brief aan Antía te schrijven.

Julieta’s brief zet een lange flashback in gang. Haar pijn zit diep en wortelt in het onvermogen om het plotselinge vertrek van haar dochter te begrijpen. Dat vertrek hangt samen met de noodlottige dood van haar echtgenoot en Antía’s vader Xoan (Daniel Grao). Dat ze hierover nooit echt met Antía (toen nog puber) heeft gepraat, en zich daar voor schaamt, is tot daaraan toe. Spijtiger is dat in deze status-quo geen verandering komt, omdat Julieta’s verwoede pogingen om met Antía in contact te komen vruchteloos blijven. Het gevolg is dat de personages de mond vol hebben over van alles en nog wat, maar ze praten meestal over de ander in plaats van mét de ander.

De gammele kapstok telt een paar fraaie kledingstukken, dat wel. Het acteerwerk, camerawerk en de belichting zijn ruim voldoende. Van de jonge Julieta (Adriana Ugarte) druipt de sensualiteit af; Emma Suárez is sterk als een door hartzeer verscheurde moeder. Verder vallen nog twee dingen op. Ten eerste het gebrek aan enige vorm van humor en daarnaast de dominante rol van de muziek. Niet zozeer de muziek zelf, als wel de frequentie waarmee deze wordt ingezet. Om bloednerveus van te worden.

Uit oud zeer geboren stilte tussen mensen, familieleden voorop, is fnuikend. Zeker als die stilte schreeuwt om doorbroken te worden. Maar doorbroken wordt ze helaas niet in het esthetisch geslaagde maar gortdroge Julieta, een Spaans drama over klassieke thema’s als gemis, spijt en schuld. Aangezien de dialogen peper ontberen en het verhaal zonder ontknoping blijft, sterft de nieuwste film van regisseur Pedro Almodóvar in schoonheid.

 Regie: Ron Howard | Duur: 121 minuten | Taal: Engels | Kijkwijzer: 12 jaar

Camera

In Inferno keert Tom Hanks terug als Robert Langdon, de beroemde professor kunstgeschiedenis en symboliek. De succesvolle scenarioschrijver David Koepp kreeg de opdracht om Dan Browns gelijknamige boek naar een filmscript te vertalen. En niemand minder dan Hans Zimmer componeerde de soundtrack. Genoeg grote namen, maar desondanks is de film een misbaksel.

Langdon wordt in een Florentijns ziekenhuis wakker met geheugenverlies. Hij blijkt een geheimzinnige cilinder te bezitten die aanwijzingen bevat over het einde van de wereld. Aangezien de hallucinerende Langdon zijn leven niet zeker is, helpt de jonge dokter Sienna Brooks (Felicity Jones) hem te ontsnappen. Samen openen ze de jacht op de kwade genius achter de cilinder, ene Zobrist die de wereldbevolking met een virus wil decimeren.

Regisseur Ron Howard laat er geen gras over groeien. Helaas. Inferno is een speurtocht waarvan de puzzelstukjes elkaar zo rap opvolgen dat het verhaal amper te verstouwen is. Het camerawerk en de montage gaan hierin ‘vrolijk’ mee. Schichtige, vaak onzinnige close-ups plus de lawine aan cuts maken de film tot een visuele helletocht. Ook het acteerwerk smaakt naar een tussendoortje. Hanks, permanent met een zorgelijke denkrimpel op het voorhoofd, maakt een verveelde indruk en Felicity Jones is, gezien haar bleke expressie, net een tot leven gewekte paspop. Enige chemie tussen de twee valt niet te bespeuren. De dialogen zijn lauw, Langdons opmerkingen cliché (“Things fall apart when you don’t look after them”) en lachen doe je niet één keer. Maar het meest verbijsterend is de ontknoping. Deze staat namelijk haaks op die in het boek. Kennelijk is de feelgoodfactor een heilig huisje dat je beter niet omver trapt.

Het boek van Dan Brown is gebaseerd op de Italiaanse schrijver Dante Alighieri (1265-1321) en de Kaart van de Hel, het schilderij dat kunstschilder Sandro Botticelli maakte van het eerste deel van Dante’s heldendicht De Goddelijke Komedie. Ondanks dat hier veelvuldig naar wordt verwezen, zou je dat bijna vergeten. Oorzaak: er lijkt geen geen wezenlijke relatie te bestaan tussen de belevenissen van Robert Langdon en het leven of werk van Dante. Los van de snelle hap die Inferno is, stelt de film vooral door dat manco enorm teleur.

Inferno

 Regie: Dan Trachtenberg | Duur: 103 minuten | Taal: Engels | Kijkwijzer: 16 jaar

Camera

Wat als je ergens vastzat en je verteld wordt dat het buiten levensgevaarlijk is, om dan te ontdekken dat het binnen doodeng is? Even Apeldoorn bellen? Zet dat maar uit je hoofd.

10 Cloverfield Lane opent met hoofdpersonage Michelle (Mary Elizabeth Winstead) die driftig een paar spullen verzamelt. Meteen grijpt de muziek van filmcomponist Bear McCreary je bij de keel. Even later zien we Michelle in haar auto zitten. Vervolgens voert regisseur Dan Trachtenberg de spanning op door met licht te spelen: bij duisternis staat de jonge dame moederziel alleen bij een tankstation wanneer de koplampen van een naderende vrachtwagen in beeld komen. Nog geen twee minuten later is het onheil geschied.

De eerste dialoog, na bijna 10 minuten, is er een tussen Michelle en Howard (John Goodman) in een ondergrondse bunker. Michelle denkt ontvoerd te zijn, terwijl Howard beweert haar juist gered te hebben van een apocalyptische aanval. Zijn mening wordt gedeeld door een derde aanwezige: Emmett (John Gallagher Jr.).

Overtuigend acteerwerk, het claustrofobe decor, de uitstekende belichting, geraffineerd camerawerk en een piekfijne montage maken van 10 Cloverfield Lane een thriller om U tegen te zeggen. Vooral Winstead is een openbaring. De Frans aandoende actrice speelt een pittige Michelle die coûte que coûte wil ontsnappen. Ze heeft niet veel tekst, maar haar mimiek en motoriek zijn uitstekend. Goodman is daarbij niet de clichéslechterik, maar een vaderlijke doomsday-prepper waar, zo blijkt gaandeweg, een steekje bij los zit. Elk woord dat hij uitspreekt heeft lading. En voor het welkome vleugje humor zorgt Gallagher Jr.

Is 10 Cloverfield Lane een alienfilm à la Cloverfield (2008)? “Nee”, zegt producer J.J. Abrams terecht. “Het monster is menselijk en huist in dezelfde ruimte als Michelle.” Het verhaal, verteld vanuit één perspectief, boeit van de eerste tot de laatste seconde en kent een verrassende ontknoping. Complimenten voor de pas 35-jarige Dan Trachtenberg die met 10 Cloverfield Lane zijn debuut maakt. Een regisseur om in de gaten te houden, zo trefzeker is zijn werk.

10 Cloverfield Lane

 Regie: Byron Howard, Rich Moore & Jared Bush | Duur: 108 minuten | Taal: Engels | Kijkwijzer: 6 jaar

Camera

Een betere wereld begint bij jezelf. Agente Judy Hopps levert het bewijs in Zootropolis, een animatiefilm uit de Walt Disney Animations Studios die je het best in de originele versie kunt bekijken. Het verhaal gaat over haar weg naar de top; een weg waar sommigen heel wat beren op zien.

Later wortels verbouwen, net als haar 275 broertjes en zusjes? Het nog jonge plattelandskonijntje Judy moet er niet aan denken. Ze wil namelijk dolgraag bij de politie. En dus slaat ze de goedbedoelde adviezen van haar ouders in de wind. Jaren later slaagt ze met vlag en wimpel voor de politieacademie, waarna ze zich mag bewijzen bij het politiekorps van Zootropolis, een stad waar alleen dieren leven. Daar groeit Judy uit tot een prima speurneus met een opvallende partner aan haar zijde: de sluwe vos Nick Wilde.

Zootropolis is kleurrijk en heeft een verrassend intelligent plot. Natuurlijk krijgt de kleine Judy heel wat te verduren in de grote stad. Maar niets gaat de slimmerik boven de (politie)pet. Bijgestaan door Nick, een zwendelaar die ze weet te temmen, stort ze zich op de mysterieuze vermissing van otter Emmit. Geen eenvoudige klus. In hoofdcommissaris Bogo treft ze een autoritaire bulldozer en bovendien komen de verhoudingen tussen prooi- en roofdieren in de stad op scherp te staan. “We zijn wel geëvolueerd, maar diep van binnen blijven we beesten”, vat maffiabaas Mr. Big het knelpunt samen.

Behalve Maurice LaMarche (Mr. Big) leveren ook Jinnifer Goodwin (Judy), Jason Bateman (Nick) en Nate Torrence (Clawhauser) uitstekende stemvertolkingen af. De leukste scène is die waarin Judy en Nick kennismaken met luiaard Flash die – u raadt het al – niet de snelste is. Zijn reactie op Nicks mop is schitterend geanimeerd.

Een netelig vraagstuk als racisme, corrupte bestuurders en de rol van de media: de wereld anno nu is duidelijk voelbaar in het swingende Zootropolis. Volgens goed Amerikaans gebruik druipt de film van de moraal, maar ach, wie maalt daar om? Gelukkig wordt een en ander verpakt in een gulle lach. Veel plezier dus tijdens Zootropolis : over een vrolijke flapoor die haar dromen najaagt.

Zootropolis

 Regie: Afonso Poyart | Duur: 101 minuten | Taal: Engels | Kijkwijzer: 16 jaar

Camera

De media zijn dol op het voorvoegsel horror-. Horrorwinter, horrordokter, horrorinflatie, en ga zo maar door. Laat ik voor één keer meegaan in deze modegril: horrorkadrering en horrormontage. Uiteraard verwijzen beide krachttermen naar de film Solace. De eerste betreft de schokkerige cameravoering en het feit dat op de raarste momenten wordt ingezoomd. De tweede slaat op het bombardement aan beeldwisselingen waar je bijna hoofdpijn van krijgt. Biedt het optreden van ‘good old’ Anthony Hopkins (1937) dan enige troost?

Hopkins speelt John Clancy, een gepensioneerde paragnost waar FBI-agenten Joe (Jeffrey Dean Morgan) en zijn partner Katherine (Abbie Cornish) een beroep op doen om een reeks mysterieuze moorden op te lossen. Hun samenwerking kent een stroeve start, maar dankzij Clancy komen de speurneuzen stukje bij beetje de boef (Colin Farrell) op het spoor. Probleem is echter dat hij ook over helderziende kwaliteiten beschikt, en dat hij Clancy hierin zelfs overtreft. Hierdoor loopt het drietal voortdurend achter de feiten aan.

De personages in Solace zijn duf, krachteloos. Zo heeft hoofdinspecteur Joe de uitstraling van een vriendelijke chef-kok en zijn partner Katherine die van een keurig kamermeisje. Aanvankelijk staat de bleke dame sceptisch tegenover Johns gave, maar gaandeweg raakt ze overtuigd. De manier waarop ze naar de grijsaard kijkt, vol ontzag, doet denken aan Jodie Foster in The Silence of the Lambs (1991). In de door verdriet verscheurde John zien we een plichtmatig acterende Hopkins die meer medelijden dan bewondering afdwingt. Vooral het minzame glimlachje van ‘Meneer Alwetend’ is irritant. De chemie tussen de drie is minimaal; verheffende dialogen zijn er nauwelijks. Pas na ruim een uur verschijnt Colin Farrell ten tonele, waardoor zijn aandeel niet meer dan een losse flodder is.

Twee zieners verwikkeld in een dodelijk kat-en-muisspel; spannend? Niet echt. Het plot is best aardig, maar technisch gepruts en grijs acteerwerk reduceren de film tot een povere bedoening. Veel onrust, weinig tact. Solace is een misdaadthriller die grenst aan een horrorfilm. In de figuurlijke zin van het woord, welteverstaan.

Solace

 Regie: Joel Edgerton | Duur: 108 minuten | Taal: Engels | Kijkwijzer: 16 jaar

Camera

Een woonruimte waar verhuisspullen staan. Het is er donker. Langzaam voert de camera de kijker van rechts naar links door het vertrek. Om na tien tellen tot stilstand te komen. Links in het beeld gaat een lamp uit. Stilte. Plotseling wordt plakband van een doos gerukt. Editor Luke Doolan zet het schrille geluid hiervan een fractie eerder in dan het bijbehorende beeld, waardoor je je te pletter schrikt.

Simon (Jason Bateman) en zijn vrouw Robyn (Rebecca Hall) zijn een gelukkig stel dat net naar Californië is verhuisd. Op een dag lopen ze Simons oud-klasgenoot Gordo (Joel Edgerton) tegen het lijf. Even een babbeltje en tot nooit meer ziens, zou je denken. Maar nee. Gordo verrast keer op keer met onaangekondigde bezoekjes en cadeaus. Een en ander hangt samen met voor hem pijnlijke gebeurtenissen die 25 jaar geleden plaatsvonden.

Een driehoeksverhouding ligt aan de basis van smeulende spanning in The Gift. Terwijl Robyn geen kwaad ziet in Gordo’s toenadering, moet Simon weinig van hem hebben. De knappe kerel denkt het helemaal voor elkaar te hebben: een lieve vrouw, een prachtig huis en een nieuwe baan. Maar zijn geluk is van korte duur. Gordo heeft namelijk nog een rekening met hem openstaan: “You’re done with the past, but the past is not done with you.” Dat kwartje valt pas laat bij Simon die in de sociaal onhandige Gordo geen directe bedreiging ziet. Stap voor stap draait Gordo hem echter de duimschroeven aan. Wanneer Robyn bovendien begint in te zien dat ze haar geliefde slecht kent, komt Simons neergang in een versnelling. Jason Bateman levert de sterkste prestatie van de drie als een wolf in schaapskleren die genadeloos wordt ontmaskerd.

Het plot is niet zo bijzonder, maar het acteerwerk, de cameravoering en de montage zorgen gedrieën voor een geraffineerd samenspel tussen beeld en geluid. Houdt u van thrillers die langzaam naar het kookpunt toewerken? Doe jezelf dan een spannende filmavond cadeau met The Gift.

The Gift

 Regie: Denis Villeneuve | Duur: 121 minuten | Taal: Engels | Kijkwijzer: 16 jaar

Camera

De Canadese regisseur Denis Villeneuve haat geweld en gebruikt het alleen in zijn films om de impact ervan te schetsen. Neem nu het jochie in Sicario dat zijn vader herhaaldelijk vraagt om met hem te gaan voetballen. Wanneer we hem in de laatste scène op een zanderig veldje bezig zien, is papa er niet bij. De reden van zijn afwezigheid wordt gevangen in een veelzeggend geluid: mitrailleurvuur.

Sicario draait om de welig tierende drugshandel in het grensgebied tussen de VS en Mexico. Kate Macer (Emily Blunt) is een jonge, idealistische FBI-agente die wordt gerekruteerd door CIA’er Matt Graver (Josh Brolin). Hij staat aan het hoofd van een taskforce waar ook voormalig aanklager Alejandro (Benicio Del Toro) deel van uitmaakt. In hun poging de drugsmaffia een zware slag toe te brengen beseft Kate dat ze zich in wespennest heeft gestort.

De ietwat timide Kate is het morele kompas in Sicario. Ze is eerst vooral getuige van de actie, maar wordt gaandeweg deelneemster. Door haar ogen maken we kennis met de zwijgzame Alejandro en de klassieke militair in de persoon van Matt. De doorleefde vertolking van Del Toro is prachtig. Alejandro is een getraumatiseerde geest die resoluut op vergelding aast, maar dankzij Kate (Blunt staat haar mannetje) een fractie aan zachtheid wint. De zeer subtiele aantrekkingskracht tussen hen is van meet af aan intrigerend.

De film is ook visueel hoogstaand, wat blijkt uit de sublieme kadrering en het spel tussen donker en licht. Helikoptershots leiden de kijker door een absurdistisch landschap, gemarkeerd door de Amerikaans-Mexicaanse grens. Aan de ene kant bevindt zich de grootste democratie ter wereld, aan de andere kant heerst er complete chaos. De treffende cinematografie wordt geaccentueerd door geweldige muziek van de IJslandse componist Jóhann Jóhannsson. Het nummer The Beast doet je rillen van onbehagen, Desert Music snijdt je dan weer door de ziel.

Het regent kogels in Sicario, een indringende reis door de duisterste kanten van de mens. “I think cinema is a tool to explore our shadows”, zegt Villeneuve. Die schaduwen verkende hij al in Incendies (2010),  Prisoners (2013) en Enemy (2013). En nu in het misdaaddrama Sicario, wederom een kanjer van een film die je gezien moet hebben.

Sicario

 Regie: Will Canon | Duur: 83 minuten | Taal: Engels | Kijkwijzer: 16 jaar

Camera

Dankzij een paar traditionele schrikmomenten is Demonic bij momenten best spannend, maar overtuigen doet hij geenszins. Een goede thriller heeft een geraffineerde spanningsopbouw die de kijker kippenvel in slowmotion bezorgt. Precies dát ontbeert Demonic. De film gaat als een razende van start; een reeks nieuwsflitsen zet de toon voor een verhaal waarvan het tempo te hoog ligt.

Een vervallen, leegstaand huis is mikpunt van onderzoek van zes studenten. Onder hen is John (Dustin Milligan) wiens moeder ooit betrokken was bij een rituele massaslachting, de zogenaamde Martha Livingston-moorden. John wordt geplaagd door visioenen waarin zijn moeder en het betreffende huis een centrale rol spelen. Om deze uit te bannen, stort het zestal zich professioneel op een seance die – jeetje – vreselijk uit de hand loopt. Aan rechercheur Mark Lewis (Frank Grillo) en psychologe Elizabeth Klein (Maria Bello) de taak om de lugubere zaak op te helderen.

Middelmaat is troef in Will Canons film waarvan James Wan, regisseur van The Conjuring (2013), de producer is. Het voorspelbare plot houdt het midden tussen dat van een detectivefilm en een horrorfilm. Voortdurend wordt er geschakeld tussen de gebeurtenissen in het huis en de nasleep ervan; de nekslag voor de sfeer. Niemand van de cast onderscheidt zich en verheffende dialogen zijn er niet.

Haastige spoed is zelden goed. Demonic heeft een effectieve speelduur van vijf kwartier, maar is een lange zit. Veel heisa, nauwelijks magie. De film maakt een onsamenhangende indruk en smaakt naar goedkope bliksoep zonder balletjes.

Demonic