Regie: Robert Zemeckis | Duur: 123 minuten | Taal: Engels | Kijkwijzer: 9 jaar

Camera

In zijn memoires To Reach the Clouds vertelt de Franse waaghals Philippe Petit (1949) over zijn gedenkwaardige stunt op woensdag 7 augustus 1974. Eigenlijk is het een mirakel dat hij ‘le coup’ kan navertellen. Acteur Joseph Gordon-Levitt, in de rol van Philippe, doet dat in The Walk van regisseur Robert Zemeckis.

Tijdens een circusvoorstelling ziet de jonge Philippe iemand lijf en leden riskeren door hoog boven de grond over een draad te lopen. De vonk slaat over en op z’n zestiende zet hij zelf de eerste stapjes. Wanneer hij jaren later in Parijs als straatartiest de kost verdient, maakt hij kennis met koorddanser Rudy Omankowsky (Ben Kingsley) die Philippe enige tijd begeleidt. Onvoorwaardelijk gesteund door onder meer zijn vriendin Annie (Charlotte Le Bon) overbrugt hij in 1971 de afstand tussen de twee torens van de Notre-Dame. Maar dat is kinderspel vergeleken met de Twin Towers van het World Trade Center in New York, destijds het hoogste gebouw ter wereld.

Levitt speelt met flair een prettig gestoorde performer die stiekem zijn kabel spant op het spectaculairst denkbare podium. Heeft u last van hoogtevrees? Dan is het goed om te weten dat de acteurs zich tijdens de opnames op nog geen vier meter hoogte bevonden. De bovenste twee verdiepingen van het WTC werden nagebouwd en omgeven met green screen. De rest van de torens werd digitaal toegevoegd. Het effect is er niet minder om, want Philippe’s kunsten ogen adembenemend. Hoewel The Walk draait om zijn uitzonderlijke soloprestatie, is het voorbereidende werk van zijn trouwe ‘handlangers’ minstens zo indrukwekkend. Aan de hechte band tussen de personages is af te lezen dat de castleden elkaar buiten de set vaak opzochten. “Ze werden wat ze in de film zijn”, zegt Zemeckis.

Koste wat kost je droom willen realiseren vereist geloof, durf en toewijding. Maar dan zal het lot er ook voor zorgen dat die droom werkelijkheid wordt. Kijk maar naar Philippe Petit, een ballerino met ballen. The Walk is een hoogst amusante film over ‘the artistic crime of the century’ en een hommage aan haar decor: de iconische torens van het WTC.

The Walk

 Regie: Mark Osborne | Duur: 108 minuten | Taal: Nederlands | Kijkwijzer: AL

Camera

Le Petit Prince, wie kent het niet? De Franse schrijver en (brokken)piloot Antoine de Saint-Exupéry (1900-1944) vergaarde er eeuwige roem mee. Het is het meest vertaalde boek ter wereld en in Frankrijk het best gelezen werk uit de Franse literatuur. De gelijknamige film van regisseur Mark Osborne loodst de kijker in vogelvlucht door het sprookje waarin ‘les grandes personnes’ (volwassenen) mikpunt van zachte spot zijn.

Volwassen mensen zijn namelijk rare snuiters. Zo ook de moeder van het kleine meisje in Le Petit Prince, een carrièretijger die zich voortdurend bemoeit met het leven van haar dochter. Nou ja, leven? Het is uitsluitend school wat de klok slaat. Tijd voor leuke dingen is er niet. Het arme kind gehoorzaamt gedwee, totdat ze op een dag kennismaakt met de oude buurman. Hij neemt haar mee op reis door zijn herinneringen aan de Kleine Prins, het ventje dat hem ooit het leven redde in de Sahara.

Qua vormgeving is er niets aan te merken op Le Petit Prince. De combinatie van twee technieken, computeranimatie en stop-motion, is stijlvol. Het huis van de oude man, zijn sprookjestuin en de tot leven gewekte illustraties uit het boek zijn fraai. Maar het vertelperspectief is anders dan in het boek. De lezer leert het prinsje kennen door de ogen van de ik-persoon (Saint-Exupéry), de kijker doet dat via het meisje. Geen probleem, ware het niet dat er ruis op de lijn is. Niet elke van de zeven planeten passeert de revue, en daarnaast overheersen de stormachtige belevenissen van het meisje die van het prinsje. Hierdoor komen niet alle symbolieken even goed uit de verf. Het leukst is nog de aimabele piloot (de stem van Bram van der Vlugt) met z’n archetypische baard.

Oogstrelend, maar inhoudelijk nogal chaotisch: de raamvertelling Le Petit Prince doet slechts ten dele recht aan het magische pareltje dat het boek is. Een zuivere weergave van het verhaal had waarschijnlijk meer tot de verbeelding gesproken. De film is een aardige introductie tot het boek; andersom helaas niet.

Le Petit Prince

 Regie: Sam Mendes | Duur: 148 minuten | Taal: Engels | Kijkwijzer: 12 jaar

Camera

Judi Dench als M is verleden tijd. In Skyfall (2012) blies ze haar laatste adem uit, nota bene in de armen van een geëmotioneerde 007. Ralph Fiennes is in Spectre haar opvolger en hij speelt die rol naar behoren. Erg leuk is de jonge Ben Whishaw als Q, het computergenie dat kantoor houdt in een ondergrondse werkruimte aan de oever van de Thames. Daniel Craig en Christoph Waltz complementeren het kwartet blikvangers in de langste en duurste Bond-film ooit.

Aan traditie moet je niet tornen, dus begint ook Spectre met stofwolken. Dit keer is Mexico-Stad het toneel van Bonds dadendrang. Terug in Londen moet hij zich verantwoorden bij M die niet te spreken is over zijn optreden. Temeer omdat de geslepen bureaucraat Alex Denbigh (Andrew Scott) MI6 grondig wil reorganiseren en James’ verwoestende stadsbezoek een prima motief is. M legt James aan banden, maar dat weerhoudt hem niet de opdracht van een oude vriendin tot een goed einde te brengen.

Sinds Casino Royale (2006) vertonen de Bond-films een zekere continuïteit. Waar Quantum of Solace (2008) voortborduurt op Casino Royale, doet Spectre dat op zijn voorganger Skyfall. Opnieuw ligt de Britse inlichtingendienst onder vuur. Een duistere organisatie werkt aan een hypergeavanceerd spionagesysteem waarbij MI6 verbleekt. Via een voormalig lid van die organisatie komt Bond dokter Madeleine Swann (Léa Seydoux) op het spoor. Samen met M, Q, de elegante Moneypenny (Naomie Harris) en zijn nieuwe liefje behoedt James het Londense bolwerk voor de ondergang.

Hij is net een KGB-spion, koele kikker Daniel Craig. Toen hij werd gecast, was de kritiek van Bond-fans bepaald niet mals. Weliswaar is Craig in Spectre minder expressief dan in Skyfall, maar zijn franjeloze spel is een verademing vergeleken met dat van glamourboy Pierce Brosnan. De vertolkingen van Christoph Waltz, Bonds klinisch opererende plaaggeest, en ijskonijn Léa Seydoux zijn daarentegen ietwat teleurstellend. Dat laat onverlet dat regisseur Sam Mendes het evenwicht tussen actie en dialoog keurig bewaakt. Gevoel voor smaak, droge humor en een vleugje romantiek doen de rest in deze lekkere actiethriller.

Spectre

 Regie: Ridley Scott | Duur: 144 minuten | Taal: Engels | Kijkwijzer: 12 jaar

Camera

The Martian is gebaseerd op de gelijknamige succesroman van Andy Weir waarin de bemanning van de Ares 3-missie onderzoek doet op Mars naar de biologische geschiedenis van de planeet. Onder hen is astronaut Mark Watney (Matt Damon). Op een dag zijn ze genoodzaakt hun werkzaamheden abrupt te staken, omdat een hevige storm komt opzetten. De crew weet ternauwernood veilig weg te komen, op Mark na die wordt meegesleurd door rondvliegend puin.

In de tv-serie MacGyver (1985-1992) speelt Richard Dean Anderson de zeer inventieve ex-spion Angus MacGyver die wetenschappelijke kennis combineert met het gebruik van huis-tuin-en-keukenmateriaal. Nadat hij is bijgekomen, kruipt Watney, ingenieur en botanicus, in de huid van MacGyver: “I’m gonna have to science the shit out of this.” Hij moet ook wel. Zowel zijn collega’s als NASA denken namelijk dat hij dood is, en contact leggen met de aarde gaat niet. Bovendien is zijn voorraad voedsel, water en zuurstof beperkt.

In ruimtefilms zwaaien dood en verderf vaak de scepter. Gelukkig steunt The Martian op andere pijlers, alhoewel het plot een inkoppertje is. Want natuurlijk komt NASA erachter dat Watney nog leeft, waarop de knapste koppen in allerijl een gewaagde reddingsoperatie op touw zetten. Minpuntje is het hiermee gepaard gaande mediacircus; een gebruikelijk recept in redder-in-nood-natie Amerika. De climax van Watneys repatriëring is enerverend, maar het verhaal is vooral de moeite waard doordat Watney zijn hopeloze toestand met een passend medicijn bestrijdt: jezelf niet al te serieus nemen. De monologen van het marsmannetje getuigen dan ook van vindingrijkheid en (zelf)spot. Behalve smaakmaker Damon zien we Jessica Chastain in de prima rol van Melissa Lewis, de kordate gezagvoerder van het ruimteveer Hermes.

Met films als Alien (1979) en Blade Runner (1982) bewees regisseur Ridley Scott (1937) dat hij een vakman is. Critici menen echter dat hij dikwijls vorm boven inhoud laat prevaleren. Maar in The Martian winnen de karakters het juist van de opsmuk. Het resultaat is een wetenschappelijke puzzeltocht op hoog niveau die verrassend veel ruimte biedt voor de lach.

The Martian

 Regie: Alejandro González Iñárritu | Duur: 156 minuten | Taal: Engels | Kijkwijzer: 16 jaar

Camera

De moed zal Leonardo DiCaprio in de schoenen zijn gezonken toen hij in 2014 voor de vijfde keer naast een Oscar greep. Is zesmaal dan scheepsrecht voor de 41-jarige Titanic-held? Iedereen gunt hem dat felbegeerde beeldje. Helemaal na zijn rol in The Revenant, naar eigen zeggen de zwaarste klus uit zijn carrière. Voor de film moest de acteur twee inheemse talen leren spreken, sliep hij in dierenkarkassen en ging hij kopje-onder in ijskoud water. En als klap op de vuurpijl zet de vegetariër zijn tanden in rauwe bizonlever.

Regisseur Iñárritu weet wat het is om prijzen te pakken. De Mexicaan sleepte met Birdman (2014) vier Oscars in de wacht, waaronder die voor Beste Film. Ook dit jaar kan hij deze nauwelijks mislopen, want The Revenant is een spektakelstuk. De film speelt zich af in 1823, toen de eerste Amerikaanse kolonisten het land probeerden te veroveren op de indianen. Het op ware feiten gebaseerde verhaal gaat over pelsjager Hugh Glass (DiCaprio) die deel uitmaakt van de Rocky Mountain Fur Company, een gezelschap dat het gebied rondom de Missouri-rivier verkent. Op een dag wordt Glass levensgevaarlijk verwond door een grizzlybeer en laten zijn kameraden hem voor dood achter. Vastbesloten om zich te wreken begint hij aan een loodzware survivaltocht door de wildernis.

Het plot is weliswaar voorspelbaar, maar het bikkelharde pioniersdrama houdt je op het puntje van de stoel. De meeste honneurs zijn voor een briljante DiCaprio die totaal versmelt met zijn personage. Gegeseld door onrecht, indianen en de elementen gaat er een woordeloze kracht van hem uit. Klamme handen krijg je van zijn gevecht met de beer; de special effects en Glass’ littekens zijn akelig realistisch. Eveneens voortreffelijk is Tom Hardy als John Fitzgerald, een ploert die louter uit is op eigen gewin. Met schitterend camerawerk brengt Iñárritu bovendien ode aan de natuur. Conform zijn wens vonden de opnames alleen bij natuurlijk licht plaats. Kraakheldere shots van prachtige luchten, besneeuwde bosvegetaties en bergformaties zijn het resultaat.

Een Golden Globe, die heeft de ecologische activist DiCaprio dankzij The Revenant al op zak. Het pleit voor hem dat hij zijn onderscheiding opdroeg aan de oorspronkelijke bewoners van Amerika, de indianen, die al eeuwenlang mikpunt van vervolging zijn. Leonardo DiCaprio: van losbollig tieneridool met een babyface tot geëngageerd topacteur die zichzelf overtreft. Op naar die welverdiende Oscar!

The Revenant

 Regie: Baltasar Kormákur | Duur: 121 minuten | Taal: Engels & Russisch | Kijkwijzer: 12 jaar

Camera

In de veertig jaar nadat Edmund Hillary en Tenzing Norgay in 1953 als eersten Mount Everest beklommen, deden alleen de beste beroepsklimmers een poging. Onder hen was Nieuw-Zeelander Rob Hall die in 1992 begon met het commercieel gidsen voor amateurklimmers. Vier jaar lang ging dat goed. Maar op zaterdag 11 mei 1996 slaat het noodlot toe. Hall en collega Scott Fischer (Jake Gyllenhaal) leiden die dag twee verschillende expedities naar de top van de Himalayareus wanneer ze met een drastische weersomslag te maken krijgen. Everest vertelt de gebeurtenissen die de geschiedenis ingingen als de ‘1996 Everest disaster.’

Regisseur Baltasar Kormákur realiseert met Everest een indrukwekkend staaltje van menselijk kunnen. De productie van zijn film was namelijk een expeditie op zich. Zo werd er gefilmd tot op een hoogte van 4900 meter en was het tijdens de eerste filmdag -30 graden Celsius. Tweehonderd helikopterlandingen waren nodig voor de bevoorrading van de crew. De logistieke mega-operatie en de ijzige omstandigheden sorteerden als vanzelf het gewenste acteerwerk van de cast. Dit geldt voor zowel de waaghalzen als de coördinatoren in het basiskamp. Drie personages springen eruit: Rob Hall (Jason Clarke), Beck Weathers (Josh Brolin) en Helen Wilton (Emily Watson) verbeelden de enorme teamspirit het meest treffend.

Niettemin: wat bezielt iemand om zich naar de kruishoogte van een Boeing 747 te begeven? Weegt de kick van die krankzinnige onderneming op tegen de hoge risico’s? En wat betekent dit voor de achterblijvers? Everest geeft slechts ten dele antwoord op die vragen. Op de vraag of we niet zijn doorgeslagen in de commercialisering van een plek waar de mens niets te zoeken heeft, blijft Kormákur het expliciete antwoord schuldig.

Het is bibberen geblazen tijdens Everest waarin het draait om ‘altitude’ en ‘attitude’. Maar zoals een van de klimmers terecht zegt: “De berg heeft altijd het laatste woord.” Niet zo vreemd dus dat hoogmoed voor de val komt. Die constatering leidt echter niet tot conclusies omtrent de ethische kanten van de bergsport; een misser in deze meeslepende metafoor voor ambitie.

Everest

 Regie: John Maclean | Duur: 84 minuten | Taal: Engels | Kijkwijzer: 16 jaar

Camera

De succesvolle samenwerking tussen Martin Scorsese en Robert de Niro leverde sinds 1973 negen speelfilms op. Treden de Schotse regisseur John Maclean en acteur Michael Fassbender in hun voetsporen? Het lijkt erop, want na de korte films Man on a Motorcycle (2009) en Pitch Black Heist (2011) sloegen ze voor Slow West opnieuw de handen ineen. Het resultaat mag er zijn: Macleans eerste speelfilm is een geweldige western in een eigentijds jasje.

Het Wilde Westen, 1870. Jay Cavendish (Kodi Smit-McPhee), een 16-jarige knul van adellijke huize, reist van Schotland naar Colorado om zich te herenigen met zijn grote liefde Rose (Caren Pistorius). Zijn riskante onderneming lijkt noodlottig af te lopen, totdat hij op een dag de mysterieuze eenling Silas (Fassbender) tegen het lijf loopt. Tegen betaling is Silas bereid Jay te begeleiden om hem zo heelhuids bij zijn liefje af te leveren. Maar al snel blijkt dat behalve Jay en Silas ook anderen naarstig op zoek zijn naar Rose.

De western, een stoffig filmgenre? Misschien, maar met Slow West voorziet Maclean vergane glorie van nieuwe glans. Vooral dankzij raspaardje Michael Fassbender. Hij speelt een zwijgzame outlaw die zich als beschermheer opdringt. Gepokt en gemazeld in de overlevingsstrijd straalt Silas waakzaamheid en evenwicht uit. In crisissituaties blijft hij doorgaans kalm, geduldig lurkend aan een sigaar die zijn beschouwende mimiek accentueert. Kodi Smit-McPhee – wat een fris snuitje! – vertolkt uitstekend een onbevreesde en oprechte ziel ‘on deadly grounds’, met zijn hart als kompas. De keurig opgevoede tiener ontwikkelt zich gaandeweg tot een spirituele gids voor zijn chaperon. “Het leven is meer dan alleen overleven”, luidt Silas’ conclusie na een overigens knallende eindscène. “Dat heeft Jay Cavendish me geleerd.”

Uitbundige actie vol kruitdampen biedt Slow West niet. Natuurlijk moet het verrassende duo zien af te rekenen met premiejagers, indianenmoordenaars en ander onguur volk, maar het verhaal is en blijft uitermate sfeervol. Fijn acteerwerk (ook Ben Mendelsohn is een genot om naar te kijken), esoterisch getinte dialogen en prachtig belicht natuurschoon bezorgen de film een dromerige aanblik die om van te smullen is. En de kers op de taart? Dat is de melancholische snaarmuziek van Jed Kurzel; een kippenvel-soundtrack.

Slow West

 Regie: Pete Docter & Ronnie Del Carmen | Duur: 95 minuten | Taal: Engels | Kijkwijzer: AL

Camera

Het is soms lastig de oorsprong en kattensprongen van je eigen gedachten en emoties te begrijpen, laat staan die van een ander. Wie is eigenlijk verantwoordelijk voor die wirwar? Het antwoord wordt gegeven in Inside Out, een animatiefilm die er met Kop en schouders boven uitsteekt.

Het elfjarige meisje Riley Andersen uit Minnesota is een gelukkig kind met lieve ouders. Ze is gek van ijshockey, een sport die ze fanatiek beoefent. Dat ze zo goed in haar vel zit, is mede te danken aan Plezier, Verdriet, Angst, Afkeer en Woede die vanuit de controlekamer in haar hoofd Rileys gedrag aansturen. Alles gaat prima, totdat de familie Andersen naar San Francisco verhuist waar Riley grote moeite heeft haar draai te vinden. Haar kernemotie (Plezier) zit echter niet bij de pakken neer en probeert haar blije persoonlijkheid te herstellen.

Inside Out heeft een origineel plot dat steunt op de wisselwerking tussen hoofdpersoon Riley en de vijf subpersonen. Rileys gedachten, gevoelens en handelingen vloeien immers direct voort uit die van het kwintet in haar hoofd. Doordat Verdriet er flink op los klunst, belandt ze samen met de optimistische Plezier in het Langetermijngeheugen van Riley. En zonder Plezier aan het roer maken de drie achtergebleven emoties er een potje van. Rileys Persoonlijkheidseilanden komen hierdoor één voor één tot stilstand, met grote gevolgen voor haar welbevinden.

Behalve intelligent is de film ook een audiovisuele voltreffer. Of het nu gaat om het Onderbewuste, de Gedachtentrein of Verbeeldingsland, de makers slagen er wonderwel in de menselijke psyche tastbaar te maken. Dit doen ze onder andere door kleuren te gebruiken. Zo is Woede rood en heeft Afkeer een felgroene kleur. Welke gedachte of emotie de overhand heeft, is te zien aan de ballen die elk van hen voortdurend ‘produceert’. Luister eens goed naar de klank wanneer de ballen rollen, elkaar raken, of vallen; de geluiden in de film zijn fenomenaal.

Inside Out is geestig en wervelend tegelijk. Wilt u meer weten over de werking van ons brein? Kijk dan naar dit kleurrijke meesterwerk dat bovendien een wijze les bevat: pas wanneer je bij je (diepste) verdriet komt, gaat het balletje echt rollen. EnJoy!

Inside Out

 Regie: Kyle Balda & Pierre Coffin | Duur: 91 minuten | Taal: Engels & Spaans | Kijkwijzer: 6 jaar

Camera

In Despicable Me (2010) en Despicable Me 2 (2013) sloegen ze regelmatig de boel aan GRUzelementen: het dwaze legertje minions van beroepsboef Gru. Maar wist u dat de bebrilde wezentjes al veel langer bestaan dan de mens?

In de spin-off Minions zien we hun ontstaan op aarde en de zoektocht naar een geschikte baas, vanaf de dinotijd tot 42 jaar VG (Voor Gru). In T-Rex, Dracula en Napoleon komen ze slechteriken tegen die de sufferds stuk voor stuk om zeep helpen. Echter, zonder meester heeft hun leven weinig betekenis. En dus gaan Kevin, Stuart en Bob actief op zoek naar een geschikte werkgever. Via New York belanden ze eind jaren zestig op de Schurkenbeurs in Florida. Daar maken ze kennis met de eerste vrouwelijke superschurk, Scarlet Overkill.

Een lekker gek plot in een jasje van verbluffend scherpe animaties: met Minions evenaren de makers minimaal het succes van de eerste twee films. Dit keer is vooral Londen, bolwerk van traditie en ceremonieel, de plek waar de boefjes herrie schoppen.

De schattige meisjes Margo, Edith en Agnes worden prima vervangen door de drie dappere blauwbroekjes van wie Bob qua vertedering de kroon spant. Op een paar woordjes Engels na is het typische miniontaaltje nauwelijks verstaanbaar, maar in combinatie met hun mimiek en intonatie alleszeggend. Uitstekend is de stem van dodelijke diva Scarlet, ingesproken door actrice Sandra Bullock. Een minpuntje is de overbodige voice-over tijdens de eerste en laatste minuten; de beelden spreken namelijk voor zich.

Grote kans dat uw mond tijdens Minions openvalt van bewondering. En vast en zeker ook van het lachen, omdat jong en oud zich moeiteloos zullen herkennen in het zalige gekluns van het gele gespuis. Bovendien steken regisseurs Balda en Coffin op luchtige wijze de draak met de nog jonge Britse vorstin Elizabeth II, en verwijzen ze opnieuw een aantal keer naar bekende Hollywoodfilms. Het is kortom weer genieten geblazen. O ja, blijf tot na de aftiteling zitten voor een leuke toegift!

Minions

 Regie: Stephen Daldry & Christian Duurvoort | Duur: 114 minuten | Taal: Portugees & Engels | Kijkwijzer: 12 jaar

Camera

Trash speelt zich af rondom de favela’s (sloppenwijken) van het Braziliaanse Rio de Janeiro. Bij hun zoektocht naar bruikbaar materiaal op een vuilnisbelt vinden de 14-jarige Raphael (Rickson Tevez) en Gardo (Eduardo Luis) een portemonnee. Wat ze dan nog niet weten, is dat deze aanwijzingen bevat omtrent een politiek schandaal. Via de schofterige politieman Frederico (Selton Mello) zetten de autoriteiten alles op alles om dit kostbare bewijsstuk te heroveren. Raphael en Gardo schakelen hierop riooljongen Rato (Gabriel Weinstein) in met wie ze stap voor stap de smerige waarheid achter de portemonnee proberen te achterhalen.

Qua dynamiek stelt Trash niet teleur. De drie behendige tieners geven de politie regelmatig het nakijken. Het kat-en-muisspel riekt naar een vlotte citytrip en wordt omlijst door een opzwepende soundtrack. Misschien met de bedoeling om de tragiek te ontkrachten, maar hier en daar steken beeld en muziek wat schril bij elkaar af.

Voor hen die Slumdog Millionaire (2008) gezien hebben: Trash is een minder geslaagde variant. Beide films zijn sprookjes met een hoogst onwaarschijnlijk plot. In Slumdog Millionaire is de 18-jarige sloppenjongen Jamal tijdens de Indiase versie van Who Wants To Be A Millionaire één vraag af van een fortuin. De romantische verhaallijn in Slumdog Millionaire, de liefde tussen Jamal en Latika, maakt in Trash plaats voor een misdaadsausje. Slumdog Millionaire is oprechter, omdat de film is ontleend aan een roman van eigen (Indiase) bodem, terwijl Trash is gebaseerd op het gelijknamige boek van een Britse hulpverlener. De personages in Daldry’s film zijn bovendien tamelijk plat. De jochies acteren prima, maar de kijker leert niets over hun achtergrond. De bijrol van Martin Sheen als pastoor Julliard en die van Rooney Mara als een soort moderne Moeder Teresa voegen weinig toe.

Wie denkt dat het pompeuze WK voetbal in 2014 de allerarmsten in Brazilië iets heeft gebracht, heeft het ernstig mis. Dit feit wordt genoemd, zij het summier. Trash is onderhoudend en dat is vrijwel alleen de verdienste van de drie dappere knullen. Een overtuigend manifest van onvrede tegen corruptie en (politie)geweld ten faveure van politiek-sociale veranderingen is de film echter niet.

Trash